ALBA DAJLANAJ

Dita dalëngadalë uli siparin e saj, dhe ajo e magjepsur hodhi edhe njëherë shikimin e saj të menduar atij lëmshi të zjarrtë që rrëshkiste orëve të fundit te dites, dhe i bashkangjitej shufrës së argjendtë të horizontit si një bizhu e bukur antike .

Pernjëmend iu duk si një glob lodër i zjarrtë dhe pati një dëshirë të tmerrshme ta mbante në dorë atë muzë të ëndërrimeve e të mendimeve të saj ! Ah, të ishte një lastar i stërmadh e të zgjatej deri atje e ta mbante atë glob që fundosej gjithnjë e më thellë dhe bashkë me rrezet e fundit të tij i dukej sikur merrte me vete jetën ! Vërtet ,në ato momente i dukej sikur diçka shkëputej nga shpirti i saj dhe ai boshllëk mbushej me melankoli …

Në ato orë të vona gjithmonë përqafohej nga një melankoli e vogël dhe një trishtim i ëmbël e pushton sapo nata zë e ngjyros me nuancat e saj blu çdo gjë që sheh përreth . Nuk ia ndan sytë atij lëmshi të zjarrtë derisa fundoset i tëri në det dhe ajo si një qenie e lënduar ul kokën e vështron brenda saj ! Nata ra , ja tashmë çdo gjë përreth nis e mbështillet nga ajo mjegull e errët dhe gurët ,lulet ,çatitë e shtëpive ,ndërtesat e larta edhe vetë njerëzit duket sikur shformohen e treten në errësirën e natës .

Atëherë ajo vrapon e mezi pret të ulet në atë këndin e saj që ajo e quan parajsën e saj , në atë platformë të drunjtë ku përballë saj një dritëz e vogël ndriçon mendimet që vërshojnë nga dhomëzat e vogla të ndërgjegjes së saj dhe prishin atë suazë të rutinës së saj ! Eshtë vonë …dëgjohen vetëm frymëmarrje të qeta, kukuritjet e një kumrije në degët e pemëve dhe kënga e ëmbël e një bilbili që vjen e vakët nga thellësia e pyllit. Dëgjohet dhe gërvishtja e lehtë e lapsit mbi fletën e bardhë ! Vetëm në këtë orë kur zhurmat janë arratisur si luftëtarë të përndjekur ajo gjen një paqe të plotë e të vërtetë ! Eshtë një qetësi ndjellëse , që e bën të shikoj brenda vetes dhe ajo dritëz e vogël mbi atë platformë të drunjtë ndriçon ,depërton thellë në dhoma sentimentesh . Në atë qetësi të paqme ai tingull magjjik i gërvishtjes së lapsit duket sikur vizaton mendimet e saj mbi letër

.Ajo nuk do ta gjente veten aq të vërtetë në asnjë vend tjetër të asaj bote të madhe e të zhurmshme se sa në atë kënd të vogël të asaj platforme të drunjtë të ndriçuar nga ajo dritëz e vogël . Në asnjë vend tjetër e në asnjë orë tjetër nuk mund të ketë një takim kaq intim me veten , ku e lumtur ajo mund të dashurojë pa fund veten ,mendimet dhe ëndrrat e saj deri në agim … Ai far i vogël ndriçon atë luginë mendimesh dhe impulset rrokullisen ,dalin nga ai lëmsh neuronesh dhe ashtu njëri pas tjetrit gjejnë rrugën e zbrazen në atë letër të bardhë ! Orët kalojnë , qepallat rëndojnë ,gërvishtja e lapsit humbet germave ,ndalon .. Fik dritën ! Natë , heshtje ,imazhe ëndrrash mbështillen nën përpëlitjen e qepallave të saj …