Mirko Gashi

Ilan, ilan –

na quanin asokohe

në Gjilan

e ne

vërtetë

ishim astritë

nëpër pyje

le e rritë

S’ndodhte kjo në teatër

ata

pa maska të arit

kudo nëpër Karadak

derdhën gjak

në çdo vatër

Shkrepnin vetëtimat

S’ndodhte kjo në teatër

trishtoheshin jetimat

rrufetë shkretëtonin

mal e fushë

ujin turbullonin

një vetëtimë

një rrufe

një lis për toke

një rrudhë

e nënës loke

trishtim – qumësht

për çdo jetim

Me dekada e tëhu

në këtë urë

kokat

na ngulnin në hu

Kjo urë

s’u ndërtua me gurë

po me lisa të prerë

Pas çdo lisi të prerë

zgjohej nga një erë

më pare stuhi

e pastaj puhi

që ndjell pranverë

Ilan, ilan –

na quanin askokohe

në Gjilan

e ne vërtetë

ishim astritë

nëpër male

le e rritë

Në bebëzat

e të parëve të mi

u zgjua e bardha agmi

pushka krisi

u mboll lisi

u zhduke ferri

lëshoi kushtrimin

Idriz Seferi.