Remzi Salihu

mbi kafkat e shpuara të viteve të rënda

varrngrënësit bëjnë gjëmën e korbave

dhe bartin humnerat e mendjeve të trazuara

nëpër makinerinë e rëndë të shkatrimit

ti mbetesh aty mbishkrim i bukur në rrasë

që ma stolis praninë time të kohës

me rreze drite të kristalta në ballë të universit

më mbron nga thashethemet ndjellakeqe

dhe nga duart e fqinjëve grabitqarë

nuk kam çka të të jap më tepër nga vetja

nga ky varr i fshehur në krater

përveç këtij imazhi të artë dardanus në ëndërr

e të thyer në përjetësinë e vrullshme të qenjësisë

me gërmime të rënda midis sondave të zeza

dhe zërave që vijnë nga thellësia si ulurimë nëpër shekuj

nuk di çka të të afroj më tepër nëpër këto rrënoja

përveç eshtrave të mia të salduara në brinjtë e lashtësisë

dhe aromës sime që mbetet në kujtesë të huaj

ti je gjurmë e rëndë e çasteve të hidhura në errësirë

që më atakon për çdo ditë nga deshifrimet amorfe

me varrezat e lëna pa trajtë dashurie të mirëfilltë

ti shpresë e vonuar që më ligëson për çdo ditë

dhe më vjedh nga pak e padiktueshëm nga jeta

si tatuazh metaforash më qepesh prapa

nëpër lëkurë të salduar kërkon strehim

nën gjëmë të errësirës trazohet vetmia

që përmbytet në gërmadha e deshifrime histerie

për të mbetur gjallë ky truall e shkëmb ilirie