Ne jemi individë krenarë që jetojmë

Miresite nuk mund të shkonin më lart

Por ne gjejmë Perëndi dhe fe

Për të na lyer me shpëtim

Por askush

Jo askush

Pervec Tij smund t’ju japë fuqi.

Po kjo është jeta

E majta pikon poshtë mureve

Për një ëndërr që nuk merr frymë

Në këtë realitet të ashpër

Konfuzion masiv

Te verbet,te pabese,te pafe,me luge boshe

Shërben tani për të përcaktuar shoqërinë tonë të ftohtë.

Thjesht duhet të durosh!

Thjesht duhet të durosh!

Për ata që mund të më dëgjojnë, u them, mos e humbni shpresën

Mjerimi që është tani nuk është veçse kalimi i lakmisë

Hidhërimi i njerëzve që i frikësohen rrugës së përparimit njerëzor

Urrejtja e njerëzve do të kalojë dhe diktatorët do të vdesin

Dhe fuqia që ata morën nga njerëzit do t’i kthehet popullit

Dhe përderisa njerëzit vdesin, liria nuk do të zhduket kurrë.

Mos u jepni veten këtyre burrave të panatyrshëm

Njerëz makineri me mendje makine dhe zemra makinerie.

Ju nuk jeni makina, nuk jeni bagëti, ju jeni begati!

Ju, njerëzit, keni fuqinë për ta bërë këtë jetë të lirë dhe të bukur

Për ta bërë këtë jetë një aventurë të mrekullueshme

Le ta përdorim atë fuqi!

Le të bashkohemi të gjithë!

Nga e cila do të ngrihemi mbi dashurinë

 mbi urrejtjen

Përmes këtij qielli të hapur

Ku na kaplon shpesh mendja jonë

Mbi frikë dhe në liri.

Mexhit Emruli