sa herë vë qirinj  mbi fjalët e vargut tim

që bëjnë dritë rrugicave të ëndrrës sime

lëshojnë të njofshmit e ma qepin thesin e zi

mbi shpinë

ta mbaj në ditën tjetër

në tjetrën

e tjetrën

më lënë këmbëzbathur pastaj

nëpër thepa e shkrepa

ma fikin këngën

unë mendoj shoqëri e vjetër

do të më vijë

e do të ma shtrijë dorën

me tufën me lulet e miqësisë e besës

e do të më nxjerrë nga xingona

po vetëm frymëmarrjen e erebit e ndjej

sa pres

shoqëri e vjetër

ka mbetur në një foto bardh e zi

varur në murin që e bren lagështia

dhe myku

flaka e shpirtit tim e zgjon atëherë vetminë

e drejton lapsin në dorën time

dhe hap shteg mbi letrën e bardhë

ku i lentoj tingujt e magjisë

dhe i bëj trajtat e vetmisë

nga thellësi e vargut që rrjedh lirshëm

dëgjohet zëri i hidhur i të vërtetës

e thotë

je vetëm je vetëm je vetëm

dhe nuk vjen shoqëri e vjetër

se fletë më fletë ua ke shpaluar zemrën

të cilën e trajtojnë si vend të shkelur

si hapësirë të pushtuar

si pronë që s’e ha pazari

Nga Lindita Ahmeti