Por më lini pak dashuri,
Aq zë sa me vete të flas në fund të ditës,
Një dorë që të më prekë në dhomën e errët
Vetminë e gjatë ta thyej.
Në mugëtirën e ditës
Prej perëndimit errësuar,
Ylli i vogël endacak, ylli i perëndimit
Çan mes brigjeve që ndryshojnë mes hijesh.
Në dritare lermëni të dal
Të vështroj trajtat që dita merr në muzg
Ta pres dhe ta di që vjen
Vogëlushja ime e shtrenjtë.