Teuta Shaqiraj

Ndersa rri e mendoj e

perhumbur,

kredhur ne muzgun e

argjendte

te buze mbremjes sime

e kaluara me dergjet

dritezbehte ,

e tashmja enderr , qe

veç

enderr nuk qe .

Te dyja shqiten ,

ngjishen ,

kaperthehen

si dy te marre

ne prushhirin e

dashurise

qe kurre s’ mori zjarr .

Ngëthyer ne nje

gershet te

bere pa shije

mlepksur me ngjyren

dale boje

te kohes demode ,

relikt i epokes se

perhimte

te se vetmuares vetrine .

Ne pluhurin e harreses ,

denim i hiresuar i fundit

kujtim .

E une , ç’bej ketu me

kembet kureshtare

ngulur ne rripin e kohes

neutrale

me veshtrimin prapa e

zemren qe rend

perpara ?

Me syte qe ndjellin

shpresen ,

buzagaz

por jo me te ndjerin

maraz,

nuk dua te heq zvarre

relikten e lene pas .

Sepse e ardhmja

bulbezon,

nuk pret,

as fle brenda kornizes

se

blerte,

rajevizon profilin e

shpirtit te

etshem

me rrebeshin e

ngjyrave qe

derdhen hareshem.