RAMADAN MUSLIU

Përktheu Rifat Ismaili

Ho paura del

inverno

Dalle mummie

congelate della neve

Che fuoriescono di

notte

Dalle ombre dei

alberi

Sulla strada. Un

passo più in là è l’

auttunno

Dall’ ombra vigorosa

del albero di noce

Che si piega oziosa

Sotto i fogli marciti

del orto

Che i segreti

nasconde sotto la

pelle.

Forze la prima corsa

d’ acqua

Può far sparire

quella traccia del

tallone

Che va

Fino al canale

Vicino al sentiero.

Dove perdo il mio

tempo libero.

Qualcosa che sa di

accido

Mi è versato sulla

lingua

E non mi permette

di dormire

E di dimenticare

Tutti i cerchi ancora

non graffiati

Nel tronco della mia

età.

Kam frikë nga dimri

nga mumiet e ngrira të borës

që dalin natën

nga hijet e pemëve

nëpër rrugë. Një hap larg është vjeshta

Nga hija e trashë e arrës

që shtrihet përtace

nën gjethet e kalbura të kopshtit

që i mbulon fshehtësitë nën lëkurë

Mbase rrëkeja e parë e shiut

mund ta shpëlajë atë gjurmë të thembrave

që shkon

deri në kanalin

buzë rruge

Ku e derdh kohën time të lirë. Diçka si acid

më është derdhur në gjuhë

dhe s’më lë të më zërë gjumi

e t’i harroj

të gjithë rrathët e pagërvishur

në trungun tim të moshës