Kam frikë nga dimri

nga mumiet e ngrira të borës

që dalin natën

nga hijet e pemëve

nëpër rrugë. Një hap larg është vjeshta

Nga hija e trashë e arrës

që shtrihet përtace

nën gjethet e kalbura të kopshtit

që i mbulon fshehtësitë nën lëkurë

Mbase rrëkeja e parë e shiut

mund ta shpëlajë atë gjurmë të thembrave

që shkon

deri në kanalin

buzë rruge

Ku e derdh kohën time të lirë. Diçka si acid

më është derdhur në gjuhë

dhe s’më lë të më zërë gjumi

e t’i harroj

të gjithë rrathët e pagërvishur

në trungun tim të moshës